چیز

چند شعر کاملا جدی

cheez — Wed, 16 Dec 2009 15:11:18 GMT

به قول کیومرث منشی زاده، شاعر متفاوت شعر فارسی اگر یونان به اندازه شاعرانش ماده گاو داشت، بزرگترین صادرکننده لبنیات بود. اما این وسط عده‌ای شاعرند و عده دیگری فکر می‌کنند شاعرند. پس تعداد شاعران هر روز افزایش پیدا می‌کند و هر چه که مشکلات افزایش می‌یابد، تعداد شاعران هم بیشتر می‌شود. این مقدمه کاملا بی ربط! را داشته باشید تا برسیم به شعرهای معرکه ای از حسین میدری که به دستم رسیده و رسما مرا تکان تکان داده است!!

سپیدی های قطب و دفتری باز

من اسکیمویم و دربدری باز

دلم یک سورتمه، بسته به شعرت

گوزن غم! کجایم می بری باز؟

شلخته، دست و پا خیلی چلفتی!

که هستی؟ از کجا هستی؟ نگفتی

نمی بینی جلوی پای خود را؟

که دایم در خیال من می افتی؟

ملوس لحظه های همزبانی

«میو» گویان عشق و مهربانی

کمین سنگ و بازیگوشی دست

دو گربه روی بام شیروانی

نه زنگی، نه پیامی، نه ایمیلی

نبودی فکر مجنون، آه ... لیلی!

تو را می خواستم از عمق جانم

مرا می خواستی اما نه خیلی

در باب هزار تومانی که بالای ویژه‌نامه پنج‌شنبه‌های اعتماد دادم!

cheez — Mon, 07 Dec 2009 15:38:18 GMT

جماعت روزنامه‌نگار بدتر از سلمانی‌ها و دکترها، چشم دیدن همدیگر را ندارند. رسما می‌شود به روزنامه‌نگار ایرانی که در جمع همکاران، بدون طمع منفعت و یا سابقه رفاقت با شخص سومی، از او تعریف کند و کارش را بستاید، جایزه‌ای در حد پولیتزر داد. اصلا هم ربطی ندارد که تو در ماهنامه «طاق بستان» ستون «به عشق شقایق‌های سرخ» را می‌نویسی و به استقلالی‌ها بد و بیراه می‌گویی؛ می‌توانی مسعود بهنود و بقیه را بشوری و از بند آویزان کنی(خودم در این زمینه ید طولایی دارم- ایضا مثل پست پایین، فاطمه شاهد) خدا نکند که مثلا اعتماد بخواهد یک ویژه‌نامه 48 صفحه‌ای برای پنج‌شنبه‌ها دربیاورد؛ اولا چون جمعه‌ها روزنامه برایمان نمی‌آورند، پس باید دست به جیب شوم و این خوب خودش مقدمه کلی غر خواهد بود که 1000 تومان واسه این چند تا برگ کاهی با بوی نفت و چاپ افتضاح؟ این که صفحه‌بندیش چنین است و مطالبش چنان، بماند. اما خدا نکند یکی از بچه‌های آشنا را که توی ویزه‌نامه مطلب داشته، ببینم. معمولا اولش این‌جوری شروع می‌شود: «به نسبت خوب بود. البته تو این شرایط همینم غنیمته...بی‌تعارف میگم، مطلب تو و مطلب فلانی، یه سر و گردن از بقیه بالاتر بود.. آره، اون که میدونی خودت؛ کپی کاره...» و ازین حرفا. اون وقت در جمع دیگری از همکارها، چنان از خجالت این بنده خدا در می‌آیم که هیچ مرده‌شوری بابابزرگش را این‌جوری نمی‌شورد. حالا غرض از این مقدمه طولانی و بی‌مزه این که، هرچه پشت‌سر ویکند اعتماد گفتم و هرچه تعریف توی رویشان کردم به‌کنار؛ یک صفحه معرکه دارد که همیشه دوست داشتم خودم آن را جایی دربیاورمش. این صفحه که همانا صفحه آخر می‌باشد! و ضد پیشنهاد نام دارد، به جای پیشنهادهایی از سر تعارف و کلی‌گویی، شما را از وقت تلف کردن برای فیلم و کتاب و گالری ... و چیزهایی که در این صفحه معرفی شده، برحذر میدارد. البته به جز محمدرضا شاهرخی‌نژاد و علی شروقی (که او هم زورش رسیده به کتاب احمد غلامی گیر بدهد) بقیه ترجیح داده‌اند سری را که درد نمی‌کند، دستمال نبندند و به اجانب بپردازند. بین آن همه صفحه، شخصا تضمین می‌دهم سه چهار هزار تومان! دیگر هزینه کنم و سرنوشت این صفحه دوست‌داشتنی را دنبال کنم. به جان خودم.

این خودویرانگری لعنتی

cheez — Mon, 23 Nov 2009 14:04:18 GMT

داریوش مهرجویی را حتی در مقام نویسنده نمی‌شود دستکم گرفت. با این حال «به خاطر یک فیلم بلند لعنتی» از معمولی‌ترین فیلم‌هایش هم ضعیف‌تر است اما خب، وقتی نمی‌خواهد درگیر داستان نویسی شود، حرف‌های خوبی می‌زند. کتاب را اولش می‌خواستم نصفه کاره ول کنم، اما دیدم خیلی جاها حرف دلم را می‌زند. این تکه مربوط به خودویرانگری را بخوانید که انگ خودم است؛ فاطمه و فیاض هم شاهد!

«چرا عقل من در این میان کوتاه آمد و اسیر یک تصویر ذهنی شد که از هیچ کجا می‌آمد. چرا نمی‌تواند به همراه خرد تاریخی خود، لااقل در این‌گونه مواقع، اقتدار و مرجعیتی نشان دهد و حکم براند بر این غریزه و این توان عاطفی ناخودآگاه که ناخودآگاهانه می‌تازد و می‌خواهد... جبری را مدام طلب می‌کند و می‌خواهد که نمی‌داند چیست و وقتی هم که در دسترسش است و در کنارش، آن را همچون عروسکی بی روح و چوبین از خود می‌راند و درهم می‌شکند. معنای این کودکی درازمدت تاریخی چیست، چرا این‌طوری‌ام، چرا ما همه این‌طوریم؟ یعنی هرگاه از نظر تاریخی خوشیم و خوبیم، خود به دست خود، خود را ویران و خراب می‌کنیم.... یا از ویرانگران استقبال می‌کنیم»

مثل پیراهنی آغشته به بنزین و باد

cheez — Wed, 28 Oct 2009 15:52:18 GMT

معرکه است این شعر استاد صفاری مثل بیشتر دیگرش

هنوز هم / دکمه هایت را باز / و پیراهنت را به گوشه ای / پرتاب که می کنی / چیزی از رگهایم می گذرد / شبیه وز وز سیمهای لخت برق / در آسمان شرجی تابستان / هنوز هم / انگشت های ناز شستت / وقتی می‌لغزاند به زیر / بندهای سوتین سیاهت را / زبانم خشک / و هوای خانه / مانند لحظه ای قبل از وقوع زلزله / آغشته می شود به طعم گزنده مغناطیس / هنوز هم / چشم در چشم من / دستت که می رود به سمت گوشواره‌هات / تنوره کشان وحشی می شود خون / تا انتهای هر رگ بن بستم / در اعماق این لحظه بی زمان / هنوز هم مثل تبی برق آسا / وقتی سرایت می کنی به من / فقط جرقه ای / از سر انگشتانت کافی است / تا سراپا شعله ورم کند / مثل پیراهنی آغشته به بنزین و باد

انحصار نقد رسانه ای

cheez — Mon, 21 Sep 2009 13:03:18 GMT

يکي از بزرگان پيشکسوت روزنامه نگاري، مدام شاگردانش را از خودسانسوري نهي مي کرد و مي گفت؛ روزنامه نگار وظيفه اش نوشتن آن چيزي است که از حقيقت مي داند، مصالح انتشار را دبير سرويس و سردبير تعيين مي کنند و روزنامه نگار بايد بکوشد آنها را مجاب به چاپ مطالبش کند. اما اين روزها من و دوستانم وقت نوشتن، دغدغه ديگري داريم. مي کوشيم تا آنجا که مي شود کم بگوييم و در پرده بگوييم تا مبادا امکان انتشار نيابد و از آن بدتر، منتشر شود و بعد به واسطه آن گزند و آسيبي به نشريه برسد. خودمان يک پا مميز شده ايم و باز هربار از شليک توپخانه هايي که اندک رسانه هاي منتقد اصلاح طلب را نشانه رفته اند، هراسان خاموش شدن شعله لرزان اين تريبون ها مي شويم. شايد به حساب حسادت بگذاريد اما همکاران مان در دو سه رسانه تازه متولدشده منتقد از دل جناح اصولگرا اصلاً چنين دغدغه يي ندارند. آنها بي محابا به دولت و سياست هايش مي تازند و با مصاحبه هاي ادواري و پرتعداد با چهره هاي جديداً منتقدي مثل احمد توکلي، باهنر و علي مطهري... به نوعي نقش سابق رسانه هاي اصلاح طلب را بازي مي کنند؛ اصلاح طلباني که از بازي بيرون رانده شده و جز يکي دو روزنامه و تعداد زيادي سايت فيلترشده، تريبون ديگري ندارند. انگار اصلاً حق نقادي و صلاحيت انتقاد از آنان سلب شده و به جمعي از ميان «خودي» ها تفويض شده است. کيهان و 30/20 هر روز به پر و پاي «اعتماد» مي پيچند، خبرگزاري دولت حساب آگهي هاي انديشه نو را نگه مي دارد که کدام ارگان و نهادي به خود اجازه جسارت داده و اين جريده را لايق آگهي دادن دانسته است، ديگر روزنامه هاي منتقد اصلاح طلب هم کم و بيش همين وضع را دارند. اما آنچه اين رسانه ها به ظرافت و با رعايت همه اصول و موازين و احتياط ها مي نويسند، در سايت هاي «منتقدشده» به وضوح و تمام قد قابل رويت است. هيچ کس هم انگار ناراحت نمي شود و شکايت و تعقيب و توقيفي متوجه اين دسته از منتقدان نخواهد شد. صفحه يک دو روزنامه منتقد اصولگرا در هر شماره براي بي خانمان شدن هر روزنامه اصلاح طلبي کفايت مي کند اما کسي نمي داند چرا حرف حساب از زبان بعضي ها به کام دولتيان و هواداران شان تلخ تر است؟ اين بازي جايگزين سازي تا کجا قرار است ادامه داشته باشد و چه بايد بکنيم اگر بخواهيم اصلاح طلب بمانيم و همچنان منتقد؛ براي انتشار عقايد و مطالب مان دست به دامان آنهايي نشويم که پيش از آن هزاران انتقاد نثارشان مي کرديم و حالا که به گردش زمانه لباس نقد پوشيده اند، زير «سايه مطمئن» قلم نقد در دست بگيريم؟

لینک مطلب در اعتماد

من هم نزدیک بود گمراه شوم

cheez — Fri, 07 Aug 2009 14:37:18 GMT

شوک عظیم اعترافات، این عنوانی است که از سوی رسانه های اصولگرا فراوان استفاده می شود و با استفاده از آن می کوشند انتقادات وارده به نحوه برگزاری دادگاه و مصاحبه های گزینشی صدا و سیما را توجیه کنند. من هم به عنوان یک عضو کوچک جامعه روزنامه نگاری می خواهم اعتراف کنم که شوکه شده ام از این شوک عظیم. اما برای این نارضایتی و بهت دلایل دیگری هم دارم. یعنی بحث من نحوه برگزاری دادگاهی نیست که حتی وکلای متهمان حضور ندارند.به این که رسانه های منتقد فرصت حضور در جلسه مطبوعاتی عطریانفر و ابطحی را پیدا نکرده اند و هزار و یک ایراد کوچک و بزرگ دیگر را هم کنار می گذارم. گیرم من اصلا تا حالا عطریانفر را ندیده ام و حرکات دست و سر و صحبت کردنش برایم کاملا عادی است؛ روزنامه جوان هم دروغ می نوشته که ابطحی در جریان بازجویی ها گریه می کرده و سر و صدایش بازداشتگاه را برداشته، چون همان طور که همه دیدیم و شنیدیم ابطحی از حضور در زندان و همصحبتی با بازجویان کاملا راضی و خشنود بوده است. بحث من، درباره وضعیت خودم و احیانا ده ها روزنامه نگار همسن و سال من است. مایی که الان مشخص شده سال هاست در کانون فتنه و نفاق حضور داریم و با متهمانی چنین خطرناک و گمراه نشست و برخاست داشته ایم و مراجع ذیربط کوچکترین تلاشی برای آگاه سازی و نجات ما از افتادن به ورطه این گرداب نکرده اند. من که کارم را از خبرگزاری ایسنا شروع کرده ام، حق دارم مدعی باشم و اعتراض کنم به حضور ابوالفضل فاتح در راس چنین رسانه عظیم و تاثیرگذاری. وقتی حتی کیهان هم سال ها پیش می دانسته که چه نقشه های شومی در پیش است، چه طور اجازه داد اند "فاتح" ای که بازوی رسانه ای میرحسین موسوی بود و اکنون در کانون اصلی هدایت فتنه، انگلستان حضور دارد، بر ذهنیت حرف ای و کاری ما تاثیر بگذارد؟ محمد عطریانفر که سال ها در تاثیرگذارترین نشریات تاریخ جمهوری اسلامی ایران از همشهری گرفته تا شرق و شهروند امروز حضور داشته چرا تا این اندازه آزادی عمل داشته و ده ها روزنامه نگار را به رسانه های تحت مدیریت خود جذب کرده است؟ ابطحی با وبلاگش چندین و چند نفر را گمراه کرده بوده است؟ پس چرا هیچ کس واکنشی نشان نداد، چرا هیچ هشداری در کار نبود؟ وقتی خود سران این فتنه، با چندین ساعت تامل در سلول و بحث و گفتگوی دوستانه با بازجوها اصلاح شده و به حقیقت پی می برند، چرا این امکان را فراهم نکردید دوستان من قبل از ان که گذارشان به شمال تهران بیفتد و رخت زندان بر تن کنند، اصلاح شوند؟ راستی اگر من هم گول می خوردم و در خیابان به تیر غیب دچار می شدم و یا اگر گذارم به اوین می افتاد، چه کسی پاسخگو بود؟ مگر نه این که ما فرزندان این سرزمینیم و آن ها که تا چندی پیش –از سر گمراهی!- منتقدشان بودیم، دلسوزان واقعی این آب و خاکند؟ پس چرا در حق ما پدری نکردند؟ به دیگرانی که هنوز در زندانند و به قول مکرر ابطحی و عطریانفر به همین نتایج رسیده ولی شجاعت ابراز ندارند، کاری ندارم و منتظر پخش اعترافاتشان در فارس و صدا و سیما می مانم. اما تا همین جا هم حق دارم معترض و شوکه باشم؟ حق ندارم؟

لینک مطلب در اعتماد

دو کلمه سرپایی با همکاران رسانه های آن وری

cheez — Sat, 01 Aug 2009 11:54:18 GMT

نه این که ما جماعت روزنامه نگار خیلی هم علیه السلام باشیم. عمریست که ما را به چوب سطحی نگری می رانند و همه جور آدمی هم میانمان هست؛ از فکل کراواتی های بادمجان دور قاب چین تا یک لاقباهای شریف، از روشنفکرهای حراف و بی عمل تا آگهی بگیرهای سطحی و دوزاری. اجتماع نقیضین که می گویند رسما خود مایییم اصلا. این مقدمه سرپایی را گفتم تا برسم به این جا که حتی در این جمع متضاد و متناقض نمی توانم تصور کنم جمعی از همکاران روزنامه نگار، همسایگی و همکاری با مشتی چماق به دست بی وجدان را در لجن نامه هایی مثل جوان و وطن امروز و فارس و امثال آن تاب میاورند. برادر من، خواهر من، ما که بیکاری و محتاجی به نان شب، بار اولمان نیست، اصلا تقدیر محتوم ماست. تویی که در حوزه فرهنگ و اجتماع و ... قلم میزنی، چه طور میتوانی خودت را همسنگ و همسطح برادران استشهادی سرویس سیاسی فارس کنی که هار از وام های 50 میلیونی نهاد ریاست جمهوری، چشم وجدان بسته اند و دهان وقاحت باز کرده اند. تو را با شلنگ به دست هایی مثل مهرداد بذرپاش و نوچه هایش چه کار؟ تویی که حاصل کارت آذین بخش صفخات بسیاری از روزنامه هاست چه طور دلت می آید لجن پراکنی جریده شریفه سپاه پاسداران را که نام جوان را به گند کشیده، آرایش بدهی؟ قطع این 200 – 300 هزار تومان متعفن ، گمان نکنم تو را بکشد. حالا شاید بگویی بیرون گود فرمان لنگش کن صادر می کنم و وجدانت را ارام کنی. خود دانی؛ فقط این را بدان که از پس امروز فردایی هم هست و امیدوارم که آن روز سرت را بالا بگیری دوست من.

مسعود و رفاقت با میله‌های سلول

cheez — Fri, 24 Jul 2009 16:09:18 GMT

این روزها، روزهای گذشته از همیشه دورترند. چند سال پیش بود عصرهای دوست داشتنی کارگزاران؟ حتی آن شهریوری که با علیرضا و مهدی و سجاد دلشوره مسعود را داشتیم و مسعود چنگ زده در موهایش، می رفت و می آمد، این روزها را باور نداشتیم. آخر آن روزها امید هنوز در دل ها آمد و شد داشت. می گفتیم بالاخره جلوی اجرای حکم را می گیرند و نمی گذارند مسعود اولین روزنامه نگاری شود که طعم شلاق را می چشد.. اما حالا مسعود، باز هم میهمان همان چهاردیواری هاست و این بار نه مهسا که مسعود باید، نگرانی همسر و فرزندی که در رحم مادر زندان مضاعف می کشد را روی همه شکنجه ها تاب بیاورد. چه می شود گفت؟ چه می شود کرد؟ گفتم شاید یادداشت آن روزهای علیرضا بندری نازنین که مهجاد زحمت انتشارش را کشیده بودند، تسلابخش کوچکی باشد. راستی مسعود جان، ببخش، رویم به دیوار اما تولدت مبارک. کاش این جا لااقل برای فرزندت جهان بهتری باشد.کاش...

مي شود با ميله هاي سلول رفاقت كرد . مي شود صدا شد و صدا شنيد و به خورشيد روشن صبح فردا فكر كرد . فراست مي‌گويد : " پنجره زندانم بزرگ نيست . ده سانت طول دارد و دوازده يا چهارده سانت عرض اما با اين همه آن قدر بزرگ است كه بتوانم سرتاسر آسمان را ببينم" حق دارد انگار. مگر وسعت آسمان چقدر است . ده سانت طول دارد و دوازده يا چهارده سانت عرض .

چقدر " قلم " به ميله هاي عمودي زندان شباهت دارد . اصلا مي شود يكي از خود ميله ها و مي شود سينه بچسباني به رخنه هاي قفس و قلبت با دورترين ستاره بتپد.

اهل قلم را با جماعت خرده دفروش گرد سپيد و سم سياه چه كار كه قلم به دست و نابكاران زنا كار كجا؟

تخته بند تازيانه ، شرم دارد از روي قلم كه حضرت دوست به آن سوگند خورده و به كلامي كه با آن مي نويسد.

مسعود باستاني را چند گاهي است كه مي شناسم . چقدر اين جوان به گذشته من شبيه است . شبيه جواني لاغر اندام من كه جان مي‌داد براي بازي در فيلم هاي بزن بزن و البته در هيات كتك خوري كه شباهنگام ، كوفته و خرد و خمير با جماعت سياهي لشكر به خانه برمي گشت.

مسعود اين روزهاي را به تلخي زيتون هاي رودبار مي گذراند ، نه از هراس فرود آمدن تازيانه كه دردش تا نيمروز از خاطر مي رود كه به خاطر تحقير كه هرگز سزاوارش نبوده و نيست.

مسعود را چهار پاره اش كنيد . درست مثل ولاديمير بر تيغه تيز اختران بغلتانيد . شك نكنيد كه دست هاي عادلتان را خواهد شست اما قلم را روي زمين نخوابانيد و تازيانه اش نزنيد كه نيمروز سهل است، تا شام آخر اين بغض تلخ در حنجره اش باقي مي ماند.(شهریور ۱۳۸۵)

22 مرثیه شمس لنگرودی برای این روز‌ها

cheez — Sun, 12 Jul 2009 11:15:09 GMT

شليك نكنيد آقايان

گلوله هاى شما مى مانند در هوا

روزى به سوى شما مى آيند.

اين سرپناه عمومى است كه گلوله هاى شما مى درند

هيچ اعتمادى

به سقف ترك خورده ى آسمان نيست.

شليك نكنيد آقايان

هيچ كس نمى خواهد كه بميرد

از دست شما مى گريزيم

و پاى درخت ها كنار خيابان ها پنهان مى شويم

مانند هزاران امضا

پاى اعلاميه ها

كه نمى شود كارى كرد.

شليك نكنيد آقايان

گلوله دهان را مى بندد

هزار درِ ديگر باز مى كند.

این مرثیه و 21 تای دیگر را از این‌جا دانلودکنید.

روی خودم بالا می‌آورم

cheez — Tue, 07 Jul 2009 11:38:53 GMT

دستم را گرفته‌ام به شیر و هی بالا می‌آورم توی کاسه توالت که دیگر سفیدی‌اش معلوم نیست.

می‌پرسم 18 تیر چه‌کار می‌کنی؟ آقای همکار می‌گوید: خودت را نبین که وارسته‌ای! ما غم زن و فرزند داریم. مانده‌ام که سرم را بالا بگیرم از این وارستگی یا ... سرم گیج می‌رود و باز بالا می‌آورم.

خانم همکار یادآوری می کند:امشب اتو یادت نرود. می‌گویم برق که قطع شود، بدون کولر حالم بد می‌شود، باز سردرد می‌گیرم و... باز بالا می‌آورم.

از خودم تعجب می‌کنم، خودم را دیگر نمی‌شناسم، یک روز سرشار از عقده و انتقامم، یک روز فکر فرارم. یاد حرف آن یکی آقای همکار می‌افتم که: زیادی خودت را جدی می‌گیری پسر. حالم از خودم و این اوضاع به هم می خورد و بالا می‌آورم.

فارس را که باز می‌کنم، لجن‌نامه‌ها را که روی دکه می‌بینم باز حالم بد می‌شود و در جواب تلفن‌های مادر که سعی می‌کند برخورنده نباشد این چک کردن‌های هر ساعته‌اش می‌گویم: مال الودگی هواست.

راستی چرا ما را تعطیل نمی‌کنند؟ دارم روی خودم بالا می‌آورم.