چیز

از سردار زارعي تا قبرستان آلت‌ها

cheez — Tue, 17 Jun 2008 16:35:18 GMT

1- اين را مي‌دانم كه نبايد حكم كلي داد و همه را به يك چوب راند. پليس‌هاي شبيه نقش جمشيد هاشم‌پور در فيلم آواز قو را هم ديده‌ام اما حتي اگر باور كنم كه جريان سردار زارعي توطئه! بوده و عليه او مداركي وجود ندارد و يا حتي در سطح بالاتر اين «حق» جمهوري اسلامي را در اعمال نظر بر پوشش شهروندانش هضم كنم باز نمي‌توانم نگران ظهور مجدد گشت‌هاي ارشاد و آغاز دور جديد طرح ارتقاي امنيت اجتماعي نباشم. نه نگراني از بابت خودم بلكه از بابت هم سن و سال‌هايم كه قرار است از سوي نيروي انتظامي مثلا ارشاد شوند. به قدر همان دو سه فقره برخوردي كه شخصا با برادران نيروي انتظامي داشته‌ام و چك و لگدي كه سر هيچ و پوچ نوش‌ جان كرده‌ام، مي‌دانم قاطبه پرسنل اين نيرو كوچكترين صلاحيتي براي ارشاد كه هيچ، همكلامي و بحث و گفت‌‌و‌گو ندارند. و اين نكته ترسناك قضيه است. اين روز‌ها مدام ياد حرف آن دوست روزنامه‌نگارم مي‌افتم كه مي‌گفت:«آدم اگر دستش برسد و بتواند، درس مي‌خواند و يا حرفه‌اي ياد مي‌گيرد و براي خودش كسي مي‌شود، در غير اين صورت دزد يا قاچاقچي مي‌شود و اگر عرضه هيچ‌كدام از اين‌ها را نداشت،مي‌شود مامور نيروي‌انتظامي..» و بعد به خودم مي‌گويم نبايد حكم كلي داد و باز قصه از نو.

2- چند روز پيش با جمعي از بچه‌هاي روزنامه‌نگار رفتيم استان گلستان و مبسوط خوش گذشت. قاطي زيبايي‌ها و لذت‌هاي اين سفر، ديدن «قبرستان آلت‌ها» براي خودش حكايت ويژه‌اي بود. بر بالاي كوه‌هاي زيباي گوگجه داغ از بخش كلاله تركمن صحرا آرامگاه پيامبري به نام خالد نبي قرار دارد و كمي آن‌طرف‌تر عجيب‌ترين قبرستان ايران واقع شده. در اين قبرستان به جاي سنگ قبر مجسمه‌هاي سنگي آلت زنانه و مردانه در ابعاد مختلف برپا كرده‌اند كه از هزاران سال پيش پابرجاست. اين اندام‌واره‌هاي جنسي بيشاز 500 تا هستند و چندتايي هم بر روي زمين افتاده‌اند. محلي‌ها مي‌گويند اين‌ها آدم‌هايي هستند كه در نبود خالد نبي، خورشيد پرست شده و خداوند آن‌ها را سنگ كرده. آلت‌هاي زنانه را هم به گوسفند تشبيه مي‌كنند. رسانه‌هاي رسمي هم در توصيف هر از چندگاه اين مكان زيبا و تاريخي از خود آرامگاه خالد آن‌ور‌تر نمي‌روند و حرفي از اين قبرستان نمي‌زنند. اما در ميان معدود منابع موجود، مي‌توان اين منطقه را مشابه مناطقي در هندوستان دانست كه آلت جنسي را مقدس مي‌دانستند و از آن مجسمه مي‌ساختند. اما خوب، اين‌جا ايران است و به شهادت محلي‌ها آلت‌هاي شكسته و روي زمين افتاده حاصل تعهد و احساس مسووليت برادران بسيجي است كه هر از چندگاهي به اين‌جا سر مي‌زنند و توهم ابراهيم نبي برشان مي‌دارد. به هرحال تا وقت هست و اين آلت‌ها پابرجايند، فرصت را براي ديدنشان غنيمت بشمريد.

براي ديدن چند عكس از قبرستان آلت‌ها كليك كنيد: اينجا و اينجا و اينجا (عكس‌ها از مرجان)

اتهامات ساسان به همسفران!
گزارش سیاسی-عبادی سجاد
اسم فامیل رضا با همسفر ها

هفت

cheez — Sat, 31 May 2008 22:30:18 GMT

1- می‌دانی چرا حلزون همه عمر خانه‌اش را روی دوشش حمل می کند؟

چون به هیچ‌کس اعتماد ندارد

... و این خانه‌به‌دوشی، نفرین اجدادی ماست.

2- سال نو که آمد، نو شدنش باز در حد 7 شدن 6 بود وگرنه 8اش که هنوز در گروه 9 است. اما هرچه باشد سال نو است دیگر؛ این بار اول، «خبرگزاری شهر» را با «دنیای‌اقتصاد‌امارات» تاخت زدم و یکی دو روزی هست که از «دنیای‌فوتبال» دوست داشتنی اثاث‌کشی کردم تا مشغول راه‌اندازی یک سایت خبری بشوم. فعلا هی دارم می‌روم و می‌روم و می‌روم چون هنوز فکر می‌کنم، رفتن خود رسیدن است.

3- پای بگذار به اون راهی که فقط فکر کنی بهتری... که فقط فکر کنی

4- سنگینی این خانه‌به‌دوشی کم بود، بار این همه خاطره هم هست. همه‌شان رفته‌اند توی این دل تنگم و نه بیرون می‌آیند و نه افاقه تنگی دل می‌کنند. زود نیست برای این همه یادش به‌خیر؟

5- بدی‌اش این‌ات که هم تو هستی و هم آن خواستنی لامصب؛ فقط حالا مال تو نیست، با تو نیست. آخ، اون بی‌خیالی ملس غروب‌های روی پله‌های ساختمان کوشیار وقتی دانشکده علوم‌پایه دانشگاه گیلان، مرکز دنیا بود کجاست؟ حالا صدای ساز فیاض چه طعمی است تنگ چشم‌بادامی‌ها؟ فرشاد توی سرمای سوئد باز داغ سیاست و سیاست‌ورزی هست؟ مهدی هنوز هم از آن عدس‌پلو‌های معرکه می‌پزد؟... هزارتای دیگر را هم بگویم کم گفته‌ام و آن یکی نگفتنی هم که جای خود دارد.

6- جمع نازنین و بی‌پول جردنی‌مان توی «کارگزاران» سابق و آن رفیق بی‌وفا با خاطره صبح‌های اوقات‌تلخی «شهر» و ظهر‌های معرکه ماه رمضان توی کوچه پس‌‌کوچه‌های بلوار کشاورز از قلم افتاد.

7- وبلاگ خودم است، دلم خواست دلی بنویسم. این هم برای شما که دست‌خالی نروید:

«اگر مغز ما آن‌قدر ساده بود که می‌توانستیم درکش کنیم؛ آن قدر احمق می‌شدیم که نمی‌توانستیم هیچ‌چیز را درک کنیم» راز فال ورق- یوستین گوردر

زمستان داغ

cheez — Wed, 06 Feb 2008 15:05:18 GMT

جوانیم؛ یعنی بیش از 30 سال نداریم. تحول خواهیم؛ یعنی از وضع موجود ناراضی هستیم ، اما در چارچوب قانون اعتراض می کنیم. در انتخابات شرکت می کنیم چون راه بهتر از حرکت دموکراتیک برای اصلاح امور نمی شناسیم.به فهرست اصلاح طلبان رای می دهیم چون دغدغه مشترک بیشتری داریم و بهتر حرف همدیگر را می فهمیم..

این جملات شناسنامه پایگاه اطلاع رسانی ائتلاف جوانان و دانشجویان اصلاح طلب با نام «زمستان داغ» است. توی لیست وبگردی هاتان به این جا هم سر بزنید، حتی شما که میانه ای با شرکت در انتخابات ندارد.

گیرنده: خودم

cheez — Fri, 11 Jan 2008 08:30:18 GMT

عجیب نیست؟ امروز خیلی جدی نگران پیری ام شدم. آن هم در 24 سالگی و با چهره ای که به ضرب ریش و سبیل بیست، بیست و دو ساله نشانم می دهد. باز پنج شنبه عصری در خانه پدری بودم و خسته از انرژی صرف شده برای بگو بخند و همزبانی با اهالی خانه، شب که حجم اتاقم – حالا با تغییراتی که مادر و خواهرم داده اند دیگر سخت می توانم بگویم اتاق من- دوباره مال خودم شد، به خاطرات مکتوب سرک کشیدم؛ دفتر های خاطرات، نامه ها و یادداشت ها، داستان ها و شعر ها. بعد ترسم گرفت از این همه سال، از این همه اتفاق و این همه یاد. جدا که نوشتن ریسک بزرگی است، حتا وحشتناک تر از عکاسی. عکس لحظه ای از ظاهر و روبنا را توی قاب می کشد اما نوشتن، لعنتی، انگار که تیغ کشیده روی لحظه و تمام امعا و احشا را ریخته بیرون. عکس سه بعدی گرفته از زمان، لامصب. حالا می فهمم چرا بابا سال هاست سراغ آن دفتر خاطراتی که با ذوق و شوق، از لحظه تولد تا دو سالگیم را دقیق و مرتب نوشته، نمی گیرد. لابد با دیدن الان من و مقایسه با همه آرزو های دور و درازی که داشته، غصه اش می شود. مثل من که هر بار بعد خواندن «آن» نامه ها، دلتنگ می شوم و بعد بر سر خودم فریاد می کشم که پسر، مگر آزار داری؟ اصلا نمی دانم چرا حتی وقتی ثبت لحظه یکی از بزرگترین تخلفات زندگیم -خوردن اسکیمو (بستنی یخی) در کلاس دوم راهنمایی- را می خوانم، به جای لبخند زدن، نگران همه جوانی های نکرده ام می شوم. آن وقت معلوم است که پیری هم ترسناک می شود. وقتی با میلی عجیب، هنوز هم می نویسی و وقتی می رسد که ساعت ها و ساعت ها برای مرور و فکر کردن فرصت داری. با شکمی برآمده پشت پنجره ای مشرف به حیاطی با منظره پاییز یا روی نیمکت آشنایی در گوشه ای از پارک در حال چرت زدن و پاییدن اطراف.

ولش کن اصلا، انگار باز خودم را زیاد جدی گرفتم...

تیتر یک: احمدی نژاد

cheez — Tue, 18 Dec 2007 22:05:21 GMT

1-تعطیل شدن موقت کارگزاران و مصایب آن –از جمله حقوق و مزایای معوقه که انگار خیال وصول شدن ندارد- حسنی هم داشت و آن این که کار در حوزه ورزشی و مهم تر از آن، کار با پژمان راهبر را تجربه کنم. پیش از این هیچ وقت دید خوشی نسبت به مطبوعات ورزشی نداشتم اما حالا می بینم که یک تیم حرفه ای و کاربلد می تواند حتی در فضای نه چندان خوشایند مطبوعات ورزشی، سالم و تاثیرگذار باشد. در بحران مخاطب مطبوعات، وجود امثال پژمان که رگ خواب مخاطب دستشان است و از ریسک نمی ترسند، غنیمتی است. ای کاش همین چند روزنامه باقیمانده هم تکانی به خودشان بدهند و خود را به سلیقه عامه نزدیک تر کنند(حالا گیرم این سلیقه را نازل بدانند)

2- حالا جدا از وابستگی کاری و احساسی که به «دنیای فوتبال» پیدا کرده ام، سرنوشت نشریه ای خصوصی با نگاهی متفاوت و رویه ای نو در جذب مخاطب برایم مهم شده است. گمانم باید برای سایر همکاران مطبوعاتی هم باشد.

3- صفحه اول «دنیای فوتبال» روز سه شنبه، به نظرم یک شاهکار بود. در حالی که همه روزنامه های ورزشی و غیر ورزشی ترجیح داده بودند تا صحبت های احمدی نزاد درباره مشکلات فدراسیون فوتبال را با وجود بیش از 24 ساعت تاخیر به صورت خبری و هارد پوشش بدهند، انتخاب تیتر و عکس غیر خبری اما جذاب و گویا در کنار مجموعه مطالب پر و پیمان مربوط به این قضیه در صفحات داخلی، انتخابی هوشمندانه و قابل تحسین بود.

تكرار...

cheez — Sun, 25 Nov 2007 09:46:25 GMT

1- بچگي‌هام بند مي‌كردم به يك كلمه و مدام تكرارش مي‌كردم اون‌قدر كه كلمه سرش گيج مي‌رفت و گنگ مي‌شد. بعد شك مي‌كردم به كلمه و به معنيش و لذت مي‌بردم. حالا روزها و شب‌ها رو تند و تند تكرار مي‌كنم و به هيچ لذتي نمي‌رسم.

2- شنبه 27 فروردین ، 1384يكي از وبلاگ‌هاي بي‌نام و نشونم:

«هيچ چيز وجود ندارد که لحظه‌ای را از لحظه‌ی ديگر متمايز کند اما زخم ها تبديل به خاطره مي‌شوند»

اين همه خاطره داره منو نگران سلامتيم می‌کنه. اينه که دنبال زخم های سياسی يا سکسی می‌گردم؛ شايد فيلترينگ خاطره به داد شب هام برسه.

3- تكرار،تكرار،تكرار،تكرار،تكرار،تكرار،تكرار،تكرار،تكرار،تكرار....

پايان كارگزاران

cheez — Fri, 21 Sep 2007 16:13:18 GMT

اضافات:

*باز هم در تحریریه جمع شدیم. هیچ به ملوانان کشتی از دست داده نمی مانیم. کارگزاران عزیزمان آن قدر نزار شده بود که از مدت ها پیش، کم و بیش انتظار چنین روزی را داشتیم. این است که بالای نعشش بساط گریه و زاری در کار نیست. همه اش دلخوری است و سرخوردگی. این وسط شاید کمی همدردی همکاران در سایر روزنامه ها التیام آور بود که آن هم جایش خالی است.

*تقصیر و گناه سردمداران حزب به کنار، تعطیلی کارگزاران بعد آینده نو و مشکلات مالی حاد چند تای دیگر زنگ خطری جدی است. استراتژی برادر صفار دارد جواب می دهد. پای دولت بر راه نفس روزنامه های منتقد سنگینی می کند و به زعم آقایان، دیگر افتخار توقیف نصیب روزنامه ای(جز در موارد لازم و ضروری) نخواهد شد. این وسط مغز های متفکر و متولیان اقتصادی دو دولت هاشمی و خاتمی با هم مسابقه ناکارآمدی و ناتوانی گذاشته اند.

*این روز ها مدام دهان به دهان می چرخد که تیم قوچانی کارگزاران را در دست می گیرد. قوچانی در گفتگو با ایرنا این مساله را تکذیب کرده و گفته یا هم میهن یا هیچ روزنامه دیگر، البته یک بار قبل از روزگار هم چنین تکذیبه ای از سوی قوچانی صادر شده بود.

*روزی که به کارگزاران آمدم، علی کدخدازاده(دبیر آن وقت سرویس اجتماعی) نگذاشت حرف بزنم، گفت: سابقه کاری و این حرفا را بگذار کنار، شروع کن بنویس. این جا همه هم ردیفیم. حالا که بعد یک سال و چند ماه به دبیری سرویس اجتماعی رسیدم و کارگزاران آینده چندان روشنی ندارد، نمی توانم به راحتی از این سابقه کاری و فرصت همکاری با جمعی از بهترین های مطبوعاتی را فراموش کنم. دوستی و آشنایی با علی کدخدازاده، رویا ملکی، شیده لالمی، علی رضا بندری، شهریار شمس و لیلا درخشان در تیم اولیه سرویس اجتماعی و بعد ترها هوشنگ صدفی، مرجان حاج رحیمی و شادی جنان صفت؛ افشین خان امیر شاهی و سعیده علیپور از گروه اموزش؛ محمد محمد پور و حدیث علمی بچه های سرویس ورزشی؛ سجاد سالک، مهدی تاجیک، علی پیر حسینلو، مرجان توحیدی، نفیسه زارع کهن و این اواخر امید ایرانمهر از اهالی سیاست، محمد هاشم اکبریانی، یاسین نمکچیان، فرزین شیرزادی، ایمان مهدی زاده و محسن فرجی در گروه علم و ادب، ریحانه مظاهری و نگین بهکام اقتصادی های تحریریه و خوش چهره،جنان صفت و صدری، خاطره ای قیمتی و فراموش نشدنی است.

* راستی خواندن توصیه های حقوقی مختاباد هم خالی از لطف نیست.

فارس: هم‌ميهن به جاي كارگزاران

ايسنا: انتشار مجدد در كمتر از يك ماه

محمدهاشم اكبرياني: و ما همچنان مي نويسيم

محمد آقازاده: هرگزروزنامه نگار مشو

ياسين نمكچيان: دل كندن از كارگزاران با همه نامهرباني‌هايش سخت است

نگین بهکام : اقاي كرباسچي چطور توقع داريد..

علی خردپیر: انجمن صنفی روزنامه نگاران در خواب

ريحانه مظاهري: داستان يك روزنامه

هوشنگ صدفي: روزنامه كارگزاران دراغما

ايرانمهر: پایان «كارگزاران» و روزهای پر التهاب خیابان پیروز، پلاك 70

مهجاد: ظهور و سقوط یک روزنامه

و...

رجانيوز: چه كسي «كارگزاران» را توقيف كرد؟

آخرين اصولگرا:همانهایی که روزی قلم هایشان برای تخریب رقبا به کار می رفت حالا دامن حضرات را خط خطی می کنند

كارگزاران و خود توقيفي؟!

cheez — Tue, 04 Sep 2007 13:24:18 GMT

روزنامه كارگزاران مدتي است كه حال و روز خوشي ندارد، مشكلات مالي امان همه را بريده و انگيزه‌‌هاي كاري بچه‌ها در پايين‌ترين سطح ممكن است. اما شخصا معتقدم كه كارگزاران روزنامه ويژه‌اي است، چه در نوع نگاه و چه در خط‌شكني‌هاي گاه و بي‌گاهش. يكي از شاهكارهاي به ياد ماندني كارگزاران صفحه يك روز دوشنبه بود. آن‌هم درست وقتي كه تا آخرين لحظات شب قبلش مطمئن نبوديم با مشكل فني به وجود آمده، روزنامه منتشر شود.

حالا يكي از سايت‌هاي تازه نفس آن‌وري كه گويا بدجوري از اين انتخاب تيتر سوخته، اين‌طور تحليل كرده كه كارگزاران مي‌خواهد پيش از تعطيلي به دليل مشكلات مالي به دليل توهين به رييس‌جمهور توقيف شود.

تلاش كارگزاران براي توقيف روزنامه اش

فرشاد قربانپور آزاد شد

cheez — Mon, 27 Aug 2007 09:23:18 GMT

فرشاد، روزنامه‌نگار خوش‌فكر و پر‌تلاش گيلاني بعد از ۴ هفته از زندان آزاد شد. مبارك فرشاد و همسر و پسر گلش.

روزآنلاين: فرشاد قربانپور ، روزنامه نگار پس از گذراندن 28 روز عصر ديروز با توديع وثيقه از زندان آزاد شد.

قربانپور که با روزنامه هاي اعتماد ملي و هم ميهن و مجله شهروند امروز سابقه همکاري داشت سوم مرداد ماه توسط نيروهاي امنيتي بازداشت شد که در مراحل دادرسي اتهام وي را اقدام عليه امنيت ملي از طريق همکاري با سايت "روز" اعلام کردند.

وي که 6 روز ابتدايي را در سلول انفرادي بند 209 زندان اوين گذرانده بود بعد از اعلام وثيقه 200 ميليوني به بند عمومي انتقال داده شد تا در زمان فراهم کردن قرار وثقيه در زندان بماند. اما با پيگيري هاي مکرر خانواده و نزديکان اين روزنامه نگار قرار وثيقه وي ابتدا به 150 ميليون و سپس به 50 ميليون تقليل يافت که با توديع اين وثيقه توسط خانواده اش وي بعد از تحمل 28 روز زندان عصر ديروز آزاد شد.

صورتي در زير دارد...

cheez — Sat, 09 Jun 2007 18:05:37 GMT

نمي‌دانم دقيقا در سر پورمحمدي چه مي‌گذشته كه بي‌مقدمه ياد ازدواج موقت كرده و خواسته كه با جسارت در كشور ترويج شود، اما مي‌دانم بخش عمده‌اي از اين سر و صدا ها و بازتاب‌هاي ضد و نقيض شتابزده و بدون تامل كافي بوده است؛ چه آن طرفداران محترم حقوق زنان كه بر آشفتند و با استدلال‌هاي بي اساسي از قبيل «آيا خود و.زير كشور با ازدواج موقت دخترش موافقت مي‌كند؟» به مخالفت برخاستند و چه‌آن‌ها كه گل از گلشان شكفت كه آها،ديديد، نگفتيم دين شاهكليد همه مشكلات جامعه ما است.

اين وسط معدود اظهارنظر‌هاي قابل تامل هم پيدا مي‌شد. از جمله مباني فقهي ازدواج موقت از احمد قابل و درباره ازدواج و متعه از عباس عبدي و چند تايي ديگر كه الان حضور ذهن ندارم تا لينك بدهم. مهدي هم در آخرين پست مهجاد موافقت كامل خود را با ازدواج موقت اعلام كرده و استدلال‌هايي جالب توجهي هم ارائه كرده. لپ مطلب اين كه او اعتقاد دارد حالا كه برفرض دولت مي‌خواهد توجيهي شرعي براي روابط جنسي پيش از ازدواج بيابد چرا اجازه نمي‌دهيم حکومت با همین کلاه شرعی ها هواداران مذهبی خود را آماده پذیرش هنجارهای جدید کند؟ اين استدلال مهدي را از زبان چند تا از دوستان ديگر هم شنيده بودم و با آن مخالفم. به چند دليل.

1- اين طرح به نظرم ادامه بحث خانه‌هاي عفاف است. طرحي كه در وزارت اطلاعات(نهادي كه پورمحمدي چند سالي در آن منصبي حساس و كليدي داشت) در حال پيگيري بود و با درز كردن آن از بيم جنجال‌هاي رسانه‌اي به محاق رفت.

به گمانم دولت اصلا به فكر توجيه شرعي روابط جنسي پيش از ازدواج نيست؛ اصلا هم لزومي براي آن احساس نمي‌كند. ساز و كاري هم كه [احتمالا] مدنظر آن‌ها است، فرسنگ‌ها با شكل شرعي متعه فاصله دارد. در آن طرح چنين پيش‌بيني شده بود كه در هر شهر شوراي عفاف با عضويت امام جمعه و مسوولان انتظامي و اطلاعاتي تشكيل شود و روحانيون معتمد براي جاري كردن صيغه ازدواج موقت را انتخاب كند. سپس در اختيار اين روحانيون برگه‌هايي قرار مي‌گرفت كه امضاي شوراي عفاف و فرد روحاني را در پاي خود داشت و سند محرميت زن و مرد محسوب مي‌شد. زن و مرد مراجعه كننده درصدي از مهريه را مي‌پرداختند و با كسب آن برگه اجازه مي‌يافتند تا از مراكز تفريحي و اقامتي سراسر كشور بدون محدوديت استفاده كنند. اين يعني يك ساز و كار كاملا اطلاعاتي و امنيتي كه سوابق تجارب جنسي هر شخص را به شكلي كاملا مستند بايگاني مي‌كند. اگر دولت واقعا نيت تسهيل در روابط جنسي را دارد چرا اساسا متعرض دختران و پسران در خيابان‌ها و معابر مي‌شود. مگر نه اين‌كه از ديد شرعي هر دختر و پسر عاقل و بالغي مي‌توانند شخصا و بدون رعايت هيچ ضوابط خاصي به عقد موقت ازدواج يكديگر درآيند؟ پس اين همه دفتر و دستك براي چيست؟

2- اين استدلال در واقع پذيرفتن حجيت دين در عرصه اجتماعي است. شايد كه نظر من اشتباه باشد و تصميم آقاي وزير كشور منجر به افزايش آزادي‌هاي فردي شود، آيا مي‌دانيد كه در موارد مشابه كه پاي مسائل ديني در ميان است، كميتمان حسابي لنگ است؟ همه تكيه نوانديشان بر روي آيت‌الله صانعي است كه در ميان مراجع تقليد جايگاه بلند و قابل اتكايي ندارد. در آن‌جا چه خواهيم كرد؟ يك بام و دو هوا پيش مي‌گيريم؟

3- اساسا چرا آن‌قدر براي اين اظهار‌نظر ارزش قائل شده‌ايم. كاملا محتمل است كه اين هم پروژه ديگري براي جريان‌سازي و منحرف كردن افكار‌عمومي باشد. البته دولت هم از اين مساله اعلام برائت كرده. بعد از آن رابطه پيش از ازدواج مشكل عمومي هم‌نسلان ما نيست. حتي شايد بتوان گفت جا افتاده و به سمت همه‌گير شدن پيش مي‌رود. مقاوت يا انفعال مذهبي‌ها مساله‌اي مربوط به خودشان است و دختران و پسران امروزي و نسل بعد، سخت از راهي كه در پيش‌گرفته‌اند بازخواهند گشت.