چيزهاي بزرگ در خيالم نمي گنجد

به فيل كه فكر مي كنم

خرطومش بيرون مي ماند

حرف هاي گنده تر از دهانم نمي زنم

« مردم » كه مي گويم

دمش بيرون مي ماند

خرطوم را به  دم گره مي زنم

از خودم مي نويسم

تا جهالتم را جهاني كرده باشم

این شعر اکبر اکسیر را زده ام بالای سرم، به دیوار روزنامه. همین جوری