برای خیلی از ما که از اواسط سال های هفتاد و چند "تازه جوانانی" بودیم که "پیش از آن که عاشق شویم" دل به امواج پرتلاطم آزادی خواهی دادیم و سر سبز جوانی را به سرخی فریاد، پیشکش باد کردیم؛ روزنامه (نشریه) عشق و معبد و معبود بود.پیامبرانمان شمس و بهنود و مردیها و زیبا کلام و ... بودند که اورادشان را از بر می کردیم و صفحات خوانندگان و نشریات دانشجویی و دانش آموزی می شد سجاده سرسپردگیمان. این گونه بود که تیراژ روزنامه نگاران رو به فزونی رسید و روزی رسید که از تیراژ روزنامه ها هم جلو زدند. این نسل جدید روزنامه نگاری ایران بود که خیلی زود یتیم شده بود، نسلی که به چشم بر هم زدنی بر تخت اقبال نشسته بود و پیران عرصه را که رد چوب تادیب اساتیدشان هنوز می سوخت، از این مزد بی رنج و محنت دل آزرده می ساخت. نسلی که به همان برق سایی که جهیده بود بر زمین خورد اما دست از کمر غرور برنداشت. غول بدطینت قصه آن قدر  می ترساند که همواره سخن گفتن از بی اخلاقی ها و بی سوادی ها بی موقع و مستند سوء استفاده نوکران غول بود، کم نبودند آنانی که نامی برهم زده بوند و به فراخور بلندی نامش حرمسرایی می گزیدند و هرکس را که چون و چرا می کرد به چوب تکفیر از روزنامه و روزنامه نگاری میراندند؛ کم نبودند آنان که از سوار شدن به اتوبوس ابا داشتند اما بر مصایب و مشکلات طبقات فرودست اشک تمساح می ریختند؛ کم نبودند آنانی که در پس پرده با این و آن فالوده می خوردند و فردایش رابین هود وار رپرتاژهای افشاگرانه صادر می کردند؛ کم نبودند... ؛ کم نبودند و نیستند در این نسل دوست داشتنی، جوان و زنده. اما هیچ کس سر ریشه یابی آفات و اصلاح ندارد. اینست که خبرگزاری ها مثل قارچ می رویند و هر روز اخلاق حرفه ای زیر و دست و پایمان له می شود؛ اینست که مخلوطی از روزنامه نگاری حرفه ای به اضافه رپرتاژ تا حد ممکن حرفه ای – که هر روز از شرق طلوع می کند- می شود مثل اعلای روزنامه نگاریمان و سایر نشریات هم که ناگفتنم بهتر است.

اما این ها را گفتم و حیفم می آید که از روزنامه نگاری محلی نگویم. نشریاتی که محل جفتگیری منویات و اغراض شخصی صاحبان امتیاز و مدیران مسئول با عشق روزنامه نگارانی جوان در خشن ترین شکل ممکن است. نشریاتی که سر جمع پنج نفر عضو دارد و از دستمزدهای آن چنانی و مرغ و کباب هر روزه و نیروهای خدماتی و از این تشریفات در آن خبری نیست. از حمل میز و صندلی و جمع آوری ملتمسانه مطالب که چون نویسندگانشان پول نمی گیرند انگیزه و تعهد کمتری دارند را شخصی به نام سردبیر بر عهده دارد که از زمین تا آسمان با سردبیران پایتخت فرق دارد و همین طور بگیر برو تا پایین. خیلی از این آقایان و خانوم هایی که طوفان نوح فیس بینی محترمشان را نمی شوید یک هفته هم نمی توانند در چنین محیطی دوام بیاورند؛ آخر به گمانشان فلان مسئولی که تا بهش زنگ می زنند با کله می آید برای مصاحبه، از سر ارادت به مقام شامخ حرفه ای روزنامه نگار مذکور است و نمی دانند که در شهرستان باید ماه ها دنبال معاون فرماندار و بخشدار فلان کوره داهات دوید.

 بابک مهدیزاده عزیز که او هم از بچه های فوق الهاده با استعداد مطبوعات محلی بوده و انصافا روز آنلاین روی کاکل او و آرش بهمنی و فرشاد قربانپور می چرخد مصاحبه ای با مینو بدیعی در مورد روزنامه نگاری امروز ایران انجام داده که اگرچه دچار جرح و تعدیل شده اما حاوی نکات خواندنی فراوانی است که توصیه می کنم از دست ندهید.

راستی کوچکترین عضو مطبوعات گیلان که جوانترین خبرنگار دنیا هم هست این روزها در شرق می نویسدکه جای تبریک دارد اما کوروش راه زیادی در پیش دارد و باید قدر خود را بداند.

 

نوشته شده در چهارشنبه بیستم اردیبهشت 1385ساعت 23:18 توسط چیز باشی| |