جماعت روزنامه‌نگار بدتر از سلمانی‌ها و دکترها، چشم دیدن همدیگر را ندارند. رسما می‌شود به روزنامه‌نگار ایرانی که در جمع همکاران، بدون طمع منفعت و یا سابقه رفاقت با شخص سومی، از او تعریف کند و کارش را بستاید، جایزه‌ای در حد پولیتزر داد. اصلا هم ربطی ندارد که تو در ماهنامه «طاق بستان» ستون «به عشق شقایق‌های سرخ» را می‌نویسی و به استقلالی‌ها بد و بیراه می‌گویی؛ می‌توانی مسعود بهنود و بقیه را بشوری و از بند آویزان کنی(خودم در این زمینه ید طولایی دارم- ایضا مثل پست پایین، فاطمه شاهد)  خدا نکند که مثلا اعتماد بخواهد یک ویژه‌نامه 48 صفحه‌ای برای پنج‌شنبه‌ها دربیاورد؛ اولا چون جمعه‌ها روزنامه برایمان نمی‌آورند، پس باید دست به جیب شوم و این خوب خودش مقدمه کلی غر خواهد بود که 1000 تومان واسه این چند تا برگ کاهی با بوی نفت و چاپ افتضاح؟ این که صفحه‌بندیش چنین است و مطالبش چنان، بماند. اما خدا نکند یکی از بچه‌های آشنا را که توی ویزه‌نامه مطلب داشته، ببینم. معمولا اولش این‌جوری شروع می‌شود: «به نسبت خوب بود. البته تو این شرایط همینم غنیمته...بی‌تعارف میگم، مطلب تو و مطلب فلانی، یه سر و گردن از بقیه بالاتر بود.. آره، اون که میدونی خودت؛ کپی کاره...» و ازین حرفا. اون وقت در جمع دیگری از همکارها، چنان از خجالت این بنده خدا در می‌آیم که هیچ مرده‌شوری بابابزرگش را این‌جوری نمی‌شورد. حالا غرض از این مقدمه طولانی و بی‌مزه این که، هرچه پشت‌سر ویکند اعتماد گفتم و هرچه تعریف توی رویشان کردم به‌کنار؛ یک صفحه معرکه دارد که همیشه دوست داشتم خودم آن را جایی دربیاورمش. این صفحه که همانا صفحه آخر می‌باشد! و ضد پیشنهاد نام دارد، به جای پیشنهادهایی از سر تعارف و کلی‌گویی، شما را از وقت تلف کردن برای فیلم و کتاب و گالری ... و چیزهایی که در این صفحه معرفی شده، برحذر میدارد. البته به جز محمدرضا شاهرخی‌نژاد و علی شروقی (که او هم زورش رسیده به کتاب احمد غلامی گیر بدهد) بقیه ترجیح داده‌اند سری را که درد نمی‌کند، دستمال نبندند و به اجانب بپردازند. بین آن همه صفحه، شخصا تضمین می‌دهم سه چهار هزار تومان! دیگر هزینه کنم و سرنوشت این صفحه دوست‌داشتنی را دنبال کنم. به جان خودم.